വയലേലകളിലൂടെ കതിര് നുള്ളി നടക്കാനും കുയിലിനൊപ്പം
കൂകാനും പാവം കുയിലിനെ പിണക്കിയോടിക്കാനും ആരുടെ
മനസ്സാണ് കൊതിക്കാത്തത് ...
അങ്ങനെയൊരു കുയിലിനെ പിന് തുടര്ന്നാണ് കവി പൊന്നണിഞ്ഞു
കിടക്കുന്ന ആ വയലേലകളില് എത്തിയത് ..
ശുണ്ടി വന്ന കുയില് പറന്നകന്നപ്പോള് ചുണ്ടില് ചിരി വിരിഞ്ഞെങ്കിലും
കവിയുടെ ഉള്ളം പശ്ചാത്തപിച്ചു ...ഞാന് കാരണം കുയിലിന്റെ ഗാനം
ഈ വയലിന് നഷ്ടപ്പെട്ടല്ലോ...പിന്തിരിഞ്ഞു വിഷാദ ചിത്തനായി നടക്കവേ
എവിടെയോ നിന്ന് ഒരു ഗാനത്തിന്റെ മധുരമായ അലയടി ...
കവിയുടെ പാദം ആ ശബ്ദത്തെ പിന്തുടര്ന്നു...ഇടയ്ക്കിടെ ലോലമായി
വരുന്ന ആ ശബ്ദത്തിനെ തേടിപ്പിടിക്കാന് കവിയുടെ പാദങ്ങള്ക്കു വേഗത
പോരെന്നു തോന്നി...
അങ്ങകലെ തലയില് തുണി കൊണ്ട് മുടി മറച്ചു കെട്ടിയ ഒരു യുവതി
കുനിഞ്ഞു നിന്ന് കറ്റ അറുക്കുന്നു ...അടുത്തോ അകലെയോ മറ്റൊരു
മനുഷ്യ ജീവി പോലുമില്ല ...
കവി ശങ്കിച്ചു...ഇവളുടെ ചുണ്ടുകളില് നിന്നാണോ ഈ മധുര ശബ്ദം
ഒഴുകി വന്നത് ...
അറേബ്യന് മരുഭൂമികളില് യാത്ര ചെയ്തു ക്ഷീണിക്കുന്ന യാത്രികര്ക്ക് ആശ്വാസം
പകരുന്ന വാനംപാടികളെ ക്കാളും മധുരമായി ഇവള് പാടുന്നില്ലേ?
നീണ്ട മഞ്ഞു കാലത്തിനു ശേഷം വസന്ത കാലത്തിന്റെ ആഗമനം
അറിയിച്ചു കൊണ്ട് മഞ്ഞിന്റെഘനീഭവിച്ച നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ച് കൊണ്ട്
മുഴങ്ങിയെത്തുന്ന കുയിലിന്റെ മൃദുഗാനം ഇവളുടെ ഗാനത്തിന് മുന്നില്
നിഷ്പ്രഭമായി തോന്നുന്നു ..
അവളുടെ ഗാനത്തിന് വിരഹത്തിന്റെ ഈര്പ്പം ...
വിഷാദത്തില് ചാലിച്ച നീലാംബരി പോലെ ..ഇത്രയും
മധുരമായ ഗാനം താനൊരിക്കലും കേട്ടിട്ടില്ല ...
എന്താണ് ഇവള് പാടുന്നത് ?..
എന്തെ ..ഇവയില് ഇത്രയും വിഷാദം...
ഇവള്ക്ക് എന്താണ് നഷ്ടമായത്?
ഒരു പക്ഷെ ..അവളുടെ പ്രണയം ആകാം ..
അല്ലെങ്കില് കുടുംബത്തില് എന്തെങ്കിലും ദുഃഖം ...
എന്തോ അവള്ക്കു പറ്റിയിട്ടുണ്ട്....അതാണ് ഈ സ്വരത്തിന് ശോകത്തിന്റെ
നനവ് തോന്നിക്കുന്നത്..
കഷ്ടം ...എനിക്കീ ഭാഷ മനസ്സിലാവുന്നില്ലല്ലോ?
എങ്കിലും ഭാഷകള്ക്കും അതീതമല്ലേ അവളുടെ സംഗീതം
ഈ സംഗീതത്തില് ഞാന് അലിയുകയാണ് ..
ഇതെന്റെ ആത്മാവില് കുളിര്കാറ്റു പെയ്യുന്നു ...
പരിസരം പോലും മറന്നു പാടുന്ന ആ യുവതിയുടെ
സംഗീതത്തില് മതി മറന്നു ...അയാള് പതിയെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു ...!!!
(courtsey..."The Solitary Reaper"..by William Wordsworth )